Δεν ξερω τι μου συμβαινει.Εχω αλλαξει και δεν το βλεπω,το βλεπουν ομως οι γυρω μου που διαρκως τους τα χωνω χωρις λογο.

Δεν ξερω αν φταιει το διαβασμα ή το αγχος απο το διαβασμα ή το φροντηστηριο που μου βαζει διαβασμα αλλα ναι.

Δεν ξερω αν φταει που βλεπω τα παντα να απομακρυνονται απο διπλα μου.Και αντε καποτε ειναι γαματο να το παιζεις μοιραιος και μυστηριος αλλα αμα καταντησεις ξεχασμενος και τρελος και τελικα πεθανεις μονος σου σε ενα ασανσερ(τι λεω γαμωτη)?!

Υποθετω πως ολοι αλλαζουν που και που,εγω θελω ομως να γινω παλι χαρουμενος και να ειμαι και παλι στον κοσμο μου αλλα αυτος ο κοσμος να μου αρεσει.Εχω κουραστει να επαναλαμβανομαι και να κουραζω και οσους ειναι διπλα μου.

Ειναι μαλακια να φτασεις ενα βημα πριν τον γκρεμο για να καταλαβεις οτι πας λαθος.Εκτος και αν τελικα τιποτα δεν γινεται λαθος και πηγαινω καπου μυστηριακα και γαματα και ειμαι οκ αλλα οχι.

Δεν θελω να γινω ο παλιος μου εαυτος,θελω να γινω ο καλυτερος μου εαυτος.

Ειμαι καλα.Ειμαι σκατα,αλλα το να παραδεχεσαι τα πραγματα οπως εχουν ειναι μια αρχη..