Τωρα τελευταια εχω στερεψει απο εμπνευσεις και τα σχετικα και για οσα ηθελα να γραψω,οποτε θα γραψω κατι το οποιο με απασχολει διαρκως και νομιζω και πολλους αλλους.Ποιο ειναι αυτο?ΠΑΡΕΛΘΟΝ!Ειναι αυτο που δεν μπορουμε να το αλλαξουμε,δεν μπορουμε να το ξαναζησουμε με τον ιδιο ακριβως τροπο,που παει,εφυγε,πεταξε.Και μεχρι να δημιουργηθει η πρωτη επιτυχημενη χρονομηχανη μην μου πει κανεις οτι αλλαζει.ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΩΣ.
Το χερι μου σχεδον αυτοματα αρπαζει το κινητο και στελνει ενα απο εκεινα τα εντελως γελοια χωρις νοημα μηνυματα που σκοπο εχουν να ξεκινησει μια συζητηση η οποια δεν βγαζει τελικα κανενα νοημα.Για καποιο λογο αυτες οι συζητησεις με κανουν να νιωθω λιγο καλυτερα ακομα.Να περιμενεις το μηνυμα που μπορει να κανει ωρες να σου στειλει,να προσπαθεις να ριξεις τις μπηχτες σου με κομψο τροπο και να θελεις παση θυσια να εισαι αυτος που θα κλεισει την κουβεντα λες και θα παρεις κανενα βραβειο.
Ειμαι απο αυτους που -γαμωτο μου- στις πιεστικες,στεναχωρημενες και ανιαρες φασεις που περναω,βρισκω σαν καταφυγιο να γυρναω πισω,να ψαχνω αγωνιωδως να δω τι απεμεινε απο αυτο που καποτε ειχα-ειχες-ειχαμε και για λιγο να προσποιηθω οτι ολα ηταν αληθινα,οτι ολα ειχαν νοημα για να παρω και γω ο ιδιος νοημα.
Μακαρι να μπορουσα στις αδυναμες μου στιγμες να ριχνομαι με τα μουτρα σε κατι καινουριο και να με γεμιζει αυτο.Οχι ομως,εγω διαλεγω να με γεμιζουν αυτα που τελειωσαν,γιατι με αφηναν κενο.ΕΙΡΩΝΕΙΑ.!
Ακομα μεγαλυτερη ειρωνεια ειναι αυτα που μολις εγραψα,σαν να θελω να τα ξορκησω.Θα το ξανακανω ομως,το νιωθω.Θα τα φαω τα μουτρα μου οπου να ναι.
Και αυριο που θα ξυπνησω θα μουτζωθω που εστειλα το μηνυμα,που ακουσα εκεινο το τραγουδι,που τον χρονο για το εγω μου το εδωσα στο εμεις που δεν υπηρχε.Δεν πειραζει,πλακα ειχε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου