Αορατος

Τωρα τελευταια τα πραγματα ειναι καπως ''ευθραυστα'' και προσπαθω να ειμαι οσο το δυνατον πιο αορατος.Να μην ασχολουνται και πολυ μαζι μου,να μην μου ζητανε πραγματα.
Εχω σταματησει να διεκδικω πολλα-πολλα και δεν εχω απαιτησεις.Γι'αυτο δεν θελω και οι αλλοι να εχουν απο εμενα.
Αφηνω ασχολιαστα πραγματα και καταστασεις μονο και μονο για να μην δωσω την αφορμη να ξεκινησει ενας καυγας ή εστω μια μεγαλη συζητηση που δεν καταληγει πουθενα,αλλα μονο μου καταναλωνει την ζωη.
Και αυτο ομως,ξερεις,ειναι εξισου κοπιαστικο.Να πνιγεις καθε συναισθημα σου και να χαλιναγωγεις τα ενστικτα σου,απλα και μονο για μην τα κανεις τα πραγματα χειροτερα,για να μην πληγωσεις τον αλλο.
Καθε φορα που γινομαι αορατος,κατι ερχεται να μου θυμισει το ποσο λαθος κανω.
Το ποσο με χρειαζονται οι γυρω μου.
Το οτι σκοτωνω μικρα κομματια του εαυτου μου.
Το οτι ο αορατος ειναι απλα ενας λιποτακτης που δεν το βαζει στα ποδια,γιατι βρηκε τον τροπο να τρεχει χωρις πραγματικα να τρεχει.
Η ζωη δεν ειναι ωραια οταν διαρκως εισαι αορατος.Αυτο γιατι καποια μερα θα εισαι αληθινα αορατος και κανεις δεν θα σε προσεχει με δικη σου επιλογη.
Πρεπει να προσεχω,να προσεχεις,να προσεχει μηπως γινει και αυτος αορατος.Να κοιτιεσαι στον καθρεφτη που και που και φωναζεις για οτι εκανες πως δεν υπαρχει.Να βλεπεις και να βλεπεσαι.