Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Little Talks

Δεν ξερω πως τα καταφερνω να απογητευομαι διαρκως πανω που παω να ανεβω ψυχολογικα.
Θες να πεις μια κουβεντα και δεν βρισκεις κανεναν.Ολοι ειναι καπου,κανουν κατι και η πυξιδα μου ποτε δεν εκανε σωστα την δουλεια της.Τους αφηνω να φυγουν,δεν με νοιαζει.
Παραπονιεμαι ομως και κανω αυτο που μου κανουν.Δεν μιλαω.
Δεν ειναι οτι κρυβω κατι ή φοβαμαι μην γινω ευαλωτος,απλα δεν εχω ορεξη για πολλα-πολλα.
Ειμαι ο πιο οξυμωρος ανθρωπος που ξερω.
Ξεκινησα γραφοντας το ποσο σκατα ειναι να μην εχεις καποιον να μιλησεις και κατεληξα στο οτι καλυτερα να μην μου μιλανε.Καθολου μπερδεμενος μεσα μου.Καθολου.


4 σχόλια:

  1. σε καταλαβαίνω γιατί μια απο τα ίδια περνάω και εγώ...
    αλλά τι να κάνεις δεν μου αρέσει να τους παρακαλάω κιόλας...
    είναι πολύ άσχημο να μην έχεις κάποιον να μιλήσεις και μάλιστα να μην σε βαριέται και να προσπαθεί να σε καταλάβει...
    δεν είναι θέμα οξύμωρου ανθρώπου αλλά ανθρώπου με αξιοπρεπεια πλέον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου αρεσε πολυ η οπτικη σου σου γωνια παντως!Οποτε ναι,αξιοπρεπεια στον εαυτο μας.

      Διαγραφή
  2. να μην σου μιλάμε δηλαδή? δεν ξέρω, έτσι λες :)
    καλώς σε βρήκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή