Το δωματιακι του κρασαδικου μολις ειχε βαφτει.Ειχε ενα βαθυ μπλε χρωμα που εκανε αντιθεση με οτιδηποτε μπορουσε να δει το ματι σου μεσα στο χωρο.Η μυρωδια ηταν εντονη,ομως την συνιθιζες ευκολα,ηταν το αρωμα αυτης της νυχτας.

Οι ανθρωποι μεσα ηταν παρεες-παρεες και τσουγκριζαν τα ποτηρια τους χωρις κανεναν απολυτως λογο,στο ονομα μιας δηθεν προποσης,για να πιουν με λιγοτερη ενοχη.

Τους ακουγες να τραγουδουν,να ενοχλουν τους γυρω τους,να γελανε με γελιο μεσα απο την ψυχη τους.Καποιοι φιλιοντουσαν κιολας που και που,ενω αλλοι εκαναν απελπιδες προσπαθειες να ζευγαρωσουν,ματαια ομως.Ακομα και αυτο ηταν γλυκα δωσμενο μεσα σ'αυτη την ατμοσφαιρα.

Την μουσικη δεν μπορουσες να την ακουσεις,την καλυπταν οι φωνες τους.Ηταν το soundtrack της βραδιας,που συνεχως αλλαζε τονους και νοτες και μπλεκονταν οι φωνες σαν τα σγουρα μαλλια της χαρουμενης σερβιτορας που τους κερασε κρασι.

Μια στιγμη τον ρωτησε καποιος : "Και πως νιωθεις που δεν σου μιλαει κανενας;",για να τον πειραξει ταχα.
-"Καλα",αποκριθηκε εκεινος."Δεν με νοιαζει ιδιαιτερα".