Οταν πινω βρισκω τον σκοτεινο μου εαυτο.

Και ολα αυτα που ζητα χωρις ντροπη.

Δεν φευγεις απο το μυαλο μου και δεν μπορω να το αποφυγω.

Κατι πιανω στο βλεμμα σου που με κανει να ελπιζω.

Ο τροπος που πιανεις το χερι μου.

Και παλι μιλουν τα ματια.

Εγω περπατω χωρις σταματημο στους δρομους.

Τους εχω βαλει ολους για υπνο,να το ξερεις.

Τα ματια μου ομως δεν κλεινουν ακομα.

Απο δω και απο κει γυρνω αλλα παλι κομματια οι σκεψεις.

Δεν μπορω να ενωσω το παζλ.

Δεν υπαρχει νικητης οσο δεν παιζεις και συ μαζι μου.