Παλη

Ενα λιβαδι σκεψεις περιφερεται στην ατμοσφαιρα.

Και καπου στη μεση ειμαι και παλι χαμενος.

Που παω,τι κανω,αγνωστο.

Το ψυγειο κανει παλι περιεργους θορυβους.

Σα να με καλει.

Ειναι ομως αδειο.

Πρεπει να πεταξω τις σαπιες φραουλες.

Σαπια συναισθηματα,σαπιες ιδεες,σαπια προσωπα.

Παλι.

Κι οσο νομιζεις οτι ξεφευγεις,παλι τυλιγεσαι σε μια μαυρη δινη.

Μαυρες ψυχες.

Προσπαθω να απαντησω στο ερωτημα ποτε μεγαλωσα ξαφνικα.

Αλλοτε η απαντηση ειναι ποτε.

Αλλα καταληγω σε μια ηλικια,σε μια αληθεια,σε κατι στεναχωρο.

Με πιανει η αναγκη να κοψω ολα μου τα δεσμα.

Απ'ολους.

Απο αυτους που με αγαπανε,απ'ολους.

Παλι.

Κουρασμενες ψυχες.

Πονανε.

Παλι.