Επιτελους ειμαι πισω.Πισω στη πολη μου.Οχι εκει που μεγαλωσα,αλλα εκει ή μαλλον εδω που νιωθω ελευθερος,που νιωθω ο εαυτος μου.Νιωθω καλα.
Εφερα μαζι μου ενα σκασμο πραγματα.Η ελληνιδα μανα δε σε αφηνει να φυγεις απο το σπιτι χωρις να εχει εξασφαλισει ταπερακι μεχρι και την μεθεπομενη βδομαδα οποτε καταλαβαινετε.
Εδω και 2 ωρες εχω ολες τις τσαντες ανοιχτες και απλα χαζευω,λιγο στο ιντερνετ,λιγο στη μουσικη,λιγο στο μπαλκονι.
Ειναι περιεργο,αλλα μου αρεσει αυτο το μικρο χαος που επικρατει στο σπιτι μου.Γιατι αυτο ακριβως ειναι το σπιτι μου,ο χωρος μου.
Επιλεγω ποτε θα το μαζεψω και αν θελω το αφηνω ετσι για παντα.Δικια μου αποφαση.
Μετα απο ενα 4μηνο που προσπαθουσα να εκτοπισω καθε ιχνος βρωμιας απο την οικογενειακη μου ζωη -ματαια- συνειδητοποιω οτι η ακαταστασια δεν ειναι οτι χειροτερο,αρκει ακομα να ξερεις τι εχεις και που το εχεις.
Αλλου λοιπον εχω την οικογενεια μου,αλλου τους φιλους μου,αλλου την ηρεμια μου.
Η φραση που με αντιπροσωπευε τους 4 αυτους μηνες ηταν : Δεν μπορω να προσαρμοστω.
Απο τα μεγαλυτερα λαθη που κανω στη ζωη μου ειναι η προσμονη για προσαρμογη.
Γιατι δεν εχω τα κοτσια να παραδεχτω αφ'ενος οτι ειμαι απροσαρμοστος και αφ'ετερου οτι δεν υπαρχει ουσιαστικη προσαρμογη,αφου καθημερινα συμβαινουν μικρες και μεγαλες αλλαγες στη ζωη μας και χαλανε την ισορροπια που με κοπο προσπαθουμε να χτισουμε.
Ζουμε μεσα απο την διαρκη αλλαγη,ζουμε μεσα απο την αντιθετη οψη της προσαρμογης.Ζουμε στο χαος με καποιες σημαντικες ή ασημαντες σταθερες να μας θυμιζουν οτι δεν ειμαστε εντελως χαμενοι.
Πολυ τους θαυμαζω οσους τα εχουν ολα σε μια ταξη στο μυαλο και στην καρδια τους.
Δεν ειμαι ετσι και νομιζω οτι ποτε δεν θα ειμαι.Ειμαι αναβλητικος,χασομερης και μπορω να πεθανω απο το αγχος για το αν τελικα θα προλαβω να παρω τον σκουφο μου μαζι μου φευγοντας ή αν ξεχασα τον αναπτηρα μου.
Ευτυχως για μενα,ειμαι σπιτι και ξερω πως οτι ψαχνω ειναι καπου τριγυρω.Ειμαι σπιτι.
Εφερα μαζι μου ενα σκασμο πραγματα.Η ελληνιδα μανα δε σε αφηνει να φυγεις απο το σπιτι χωρις να εχει εξασφαλισει ταπερακι μεχρι και την μεθεπομενη βδομαδα οποτε καταλαβαινετε.
Εδω και 2 ωρες εχω ολες τις τσαντες ανοιχτες και απλα χαζευω,λιγο στο ιντερνετ,λιγο στη μουσικη,λιγο στο μπαλκονι.
Ειναι περιεργο,αλλα μου αρεσει αυτο το μικρο χαος που επικρατει στο σπιτι μου.Γιατι αυτο ακριβως ειναι το σπιτι μου,ο χωρος μου.
Επιλεγω ποτε θα το μαζεψω και αν θελω το αφηνω ετσι για παντα.Δικια μου αποφαση.
Μετα απο ενα 4μηνο που προσπαθουσα να εκτοπισω καθε ιχνος βρωμιας απο την οικογενειακη μου ζωη -ματαια- συνειδητοποιω οτι η ακαταστασια δεν ειναι οτι χειροτερο,αρκει ακομα να ξερεις τι εχεις και που το εχεις.
Αλλου λοιπον εχω την οικογενεια μου,αλλου τους φιλους μου,αλλου την ηρεμια μου.
Η φραση που με αντιπροσωπευε τους 4 αυτους μηνες ηταν : Δεν μπορω να προσαρμοστω.
Απο τα μεγαλυτερα λαθη που κανω στη ζωη μου ειναι η προσμονη για προσαρμογη.
Γιατι δεν εχω τα κοτσια να παραδεχτω αφ'ενος οτι ειμαι απροσαρμοστος και αφ'ετερου οτι δεν υπαρχει ουσιαστικη προσαρμογη,αφου καθημερινα συμβαινουν μικρες και μεγαλες αλλαγες στη ζωη μας και χαλανε την ισορροπια που με κοπο προσπαθουμε να χτισουμε.
Ζουμε μεσα απο την διαρκη αλλαγη,ζουμε μεσα απο την αντιθετη οψη της προσαρμογης.Ζουμε στο χαος με καποιες σημαντικες ή ασημαντες σταθερες να μας θυμιζουν οτι δεν ειμαστε εντελως χαμενοι.
Πολυ τους θαυμαζω οσους τα εχουν ολα σε μια ταξη στο μυαλο και στην καρδια τους.
Δεν ειμαι ετσι και νομιζω οτι ποτε δεν θα ειμαι.Ειμαι αναβλητικος,χασομερης και μπορω να πεθανω απο το αγχος για το αν τελικα θα προλαβω να παρω τον σκουφο μου μαζι μου φευγοντας ή αν ξεχασα τον αναπτηρα μου.
Ευτυχως για μενα,ειμαι σπιτι και ξερω πως οτι ψαχνω ειναι καπου τριγυρω.Ειμαι σπιτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου