Είναι αστείο.

Που ξέρουμε πολλά.

Που μιλάμε για πολλά.

Για όσα έχουν θιχτεί.

Για όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας.

Σα να είναι απαραίτητο να σχολιάζουμε τα πάντα.

Σα να μη μπορείς να μην μάθεις αυτό που σκέφτηκα.

Σα να ναι οι λέξεις μικρές ανάσες οξυγόνου.

Τις εισπνέω και μετά αντί να τις εκπνεύσω τις κρατάω μέσα μου.

Φοβάμαι μην της ξεχάσω.

Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς μνήμη; Τίποτα.

Από την άλλη όσο τις κρατάω μέσα μου δε μπορώ να αφήσω με την ίδια ευκολία τις δικές μου λέξεις να μπουν τελικά στα πνευμόνια σου.

Αδικία.

Να ψευτοανασαίνω για να μην ξεχνάω.