Coffeetales

-Πάμε να μας πούνε το φλυτζάνι;
-Πάμε,της είπα.
Είχα να την δω καιρό,με έπαιρνε σταδιακά τηλέφωνα και πάντα μα πάντα κάνει αυτή την κίνηση να με προσκαλέσει κάπου,οπότε νιώθω λίγο ανόητος μερικές φορές.

Στο μαγαζί έπαιζε Michael Jackson και Amy Winehouse.
Τα λατρεύουμε κάτι τέτοια και με ύφος τα τραγουδάμε παρέα.

"Δεν έχεις ξεπεράσει έναν χωρισμό.Το σκέφτεσαι και το ξανασκέφτεσαι.
Πολύ κλειστή η καρδιά σου,από κάπου ανοίγει όμως λίγο.
Επαγγελματική επιτυχία βλέπω μετά από πολλά εμπόδια από κάποιον.
Τραπέζι για 2 και μάλιστα σύντομα.
Τα οικογενειακά σου δύσκολα,πολύ στεναχώρια.Ένας δρόμος ξεκινάει από το σπίτι σου και καταλήγει κάπου αλλού."

Αυτά είπε ,αυτά θυμάμαι τουλάχιστον.Και κάτι για ένα Χ και ένα Σ.
Ότι να ναι η τύπισσα.
Σα την κυρία Χάιδω που μου είχε πει ότι βλέπει τον διάολο στο φλυτζάνι μου,δε θα ξαναβρώ ποτέ.
Τέλεια.

Βρήκα πάλι την ηρεμία μου αυτές τις ημέρες.Προσπαθώ να είμαι περισσότερο συνειδητοποιημένος με αυτά που έχουν σημασία και αφήνω όλα τα υπόλοιπα απλά να κυλήσουν,να βρουν τον δρόμο τους.
Δε ξέρω αν αυτό είναι το σωστό,απλά έχω να αντιμετωπίσω κάποια ήδη υπάρχοντα δράματα για να μπω στην διαδικασία να δημιουργήσω καινούρια.Δε θέλω άλλες μάχες,με κουράσανε.Θέλω ηρεμία,μου κάνει καλό.

Από βδομάδα λέμε να πάμε να ρωτήσουμε πληροφορίες για ταττου.
Μου χει καρφωθεί από το καλοκαίρι να κάνω ένα.
Θα ρισκάρω λοιπόν και ας βγεί όπως να ναι.