ειμαι τελικα ενας ανθρωπος των εξαρτησεων.μονο τοτε νιωθω οτι η ζωη μου εχει νοημα.οταν κρατιεμαι με ολο μου το ειναι απο κατι.κατι μικρο,ακομα,κατι,κατι,οτιδηποτε.το τσιγαρο,το φαγητο,την δουλεια,τον ερωτα,την μουσικη.καλα κρυμμενα κομματια που βγαινουν στην επιφανεια.τα ματια γινονται ο καλυτερος καθρεφτης και το μυαλο παιρνει στροφες σα τρελαμενο αυτοκινητακι που το κουρδιζεις με ολη σου την δυναμη για να μην σταματησει να κανει φουρλες και θορυβο.γιατι η αγαπη,η ζωη και ο ερωτας ειναι θορυβος.τετοια πραγματα δεν πρεπει να τα ζουμε στα βουβα,δεν γινεται να τα ζουμε στα βουβα.και καθε φορα που μια εξαρτηση με απογοητευει στρεφομαι σε μια αλλη ή στρεφομαι στην ιδια την εξαρτηση και αντικαθιστω τα προσωπα και τα χρωματα και τις σκεψεις και ξεκιναω παλι απο την αρχη να δινω νοημα σε οτι κανω.ειναι και αυτες οι μερες ρε γαμωτο που πραγματικα δεν ξερεις τι να κανεις για να νιωσεις γεματος.δεν εισαι μονος και δεν θες να μεινεις μονος,αλλα σου μοιαζει μια συνετη επιλογη.μπορει απλα να χρειαζομαι υπνο.μπορει απλα να πρεπει να εθιστω στην σχολη μου για αλλαγη παρα σε οτι αλλο.και δεν ειμαι ουτε στεναχωρημενος ουτε συνασθηματικα ασταθης.ειμαι απλα παθητικος σημερα.οι εξαρτησεις ειναι εδω παρεα μου,αλλα δε μου κανουν αισθηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου