αυχενικο

λειπεις ολη μερα απο το σπιτι και με το που γυρνας ψαχνεις στο κρεβατι το μαξιλαρι σου.δεν ειναι ιδιος ο υπνος χωρις αυτο.μπορεις να το αγγαλιαζεις,να το βαλεις αναμεσα στα ποδια σου,πισω απο την πλατη σου.ειναι αυτο που ακουει οσα σκεφτεσαι πριν κοιμηθεις και το πρωτο πραγμα που θα σκεφτεις οταν ξυπνας.ακουει ακομα και ολα σου τα υποσυνειδητα ονειρα.σε ξερει ισως καλυτερα απο καθε τι αλλο,χωρις να το γνωριζει βεβαια.κριμα για το μαξιλαρι που δεν μπορει να καταλαβει οτι σε χανει καθε φορα που θες να βγεις εξω και να φας τον κοσμο.να τον σκισεις.να μην σου μεινει ιχνος δυναμης.εξω.οχι στο σπιτι.και συ βολευεσαι γιατι ξερεις που εχεις αφησει το μαξιλαρι σου.ξερεις οτι ακομα και αν οσο εισαι εξω,οπου και αν εισαι βασικα,το μαξιλαρι σου ειναι εκει.πεφτεις κατω,χτυπας και μετα ριχνεσαι στο μαξιλαρι να παρει τον πονο.απογοητευεσαι και το αγγαλιαζεις να παρει την πικρα σου.και οσο και να θες,το μαξιλαρι ποτε δεν θα βγαλει ποδια να γυρισετε μαζι τον κοσμο.αυτο ειναι εκει.εσυ εισαι εδω.μηπως καποιος ειναι σε λαθος σημειο ;οχι,απλα δεν ανηκετε μαζι.