χρονια πολλα

και ειμαι τοσο χαρουμενος για εσας.τοσο χαρουμενος.οσο δεν εχω χαρει με τον ιδιο μου τον εαυτο.αυτος ο μηνας ηταν ο πιο κουλος απο ολο το ετος.και ομως ειμαι ακομα εδω.και που και που αναπολω.και ειστε και οι 2 ερωτευμενακια.τι ερωτευμενακια δηλαδη,ειστε καψουρηδες με ολη την σημασια της λεξεως.και γω σας μιλαω χωρις να παρω ανασα.και μου λες οτι ειμαι διαφορετικος,οτι ακουγομαι σιγουρος για τον εαυτο μου.μου λες να μην παρατησω το γραψιμο.δεν υπαρχει περιπτωση.εγω απο αυτο ζω αλλωστε.δεν ξερω αν θελω να σας πω οτι ειμαι ερωτευμενος και γω.δεν ξερω αν ειμαι στην τελικη.μπορει να θελω να ανηκω στο κλαμπ σας υποσυνειδητα,χωρις ομως πραγματι να ανηκω.μιλαμε για συμπτωσεις.ονοματα,αριθμους και γενεθλια.στο δικο μου μυαλο ερχονται αλλες συμπτωσεις.δεν μπορω να το καταλογισω στην μοιρα,γιατι αν ειναι ολα μοιρα,τοτε κρυβεται μεγαλη αδικια για μας.κανεις μια παρατηρηση για το ποσο γρηγορα πινω την βοτκα μου.εγω ρε ; εγω σε μια αλλη ζωη ειμαι ρωσος και μπορει να ειμαι και ερωτευμενος ρωσος με εναν ισπανο.και μοιραζουμε την ζωη μας στο κρυο και την ζεστη.και χουχουλιαζουμε για ωρες κατω απο παπλωματα και αν βαρεθουμε τρεχουμε στην Βαρκελωνη και φοραω αυτα τα αθλια υφασματα,αυτα τα αμανικα,κι ομως στα δικα σου ματια ακομα δειχνω νεος και ομορφος.και ολοι οι δρομοι με οδηγουν σε αυτη την φραση.αν δεν μπορεις να μπεις στο πνευμα των γιορτων,μπες στο οινοπνευμα των γιορτων.if you can't be happy,at least you can be drunk.αυτο.αυτο και μονο αυτο.ζαλιζομαι λιγο μα ειναι ωραια ζαλαδα.γιατι ειμαι χαρουμενος που εσεις ειστε  χαρουμενοι και ερωτευμενοι.γιατι πως αλλιως μετριεται η ευτυχια ρε παιδια,αν δεν μετριεται απο το ποσο χαρουμενοι ειναι αυτοι γυρω σου ;απο τον τροπο που σου λενε για την χαρα τους ; πειτε μου πως αλλιως.πριν ενα χρονο εγινε διακοπη ρευματος και χαλασε ο υπολογιστης μου.φετος εγινε παλι διακοπη ρευματος,μα δεν χαλασε τιποτα.πριν ενα χρονο ημασταν παλι στο μικρο καφε και ξεχασα τον σκουφο και το κασκολ μου.φετος ημασταν παλι εκει και δεν ξεχασα τιποτα,αντιθετως εφυγα περισσοτερος.αλλαζουν τα πραγματα μερα με την μερα,χρονο με τον χρονο,λεπτο προς λεπτο.και στεναχωριεμαι που με καποιους ειμαι τοσο μακρυα.στεναχωριεμαι που ακομα δεν μπορω να τους ψυχολογησω.που ενω εχω τοσα πολλα γιαυτους,φοβαμαι οτι αυτοι δεν εχουν τιποτα.γραφω.γραφω,γραφω.λιγο μεθυσμενος,λιγο νηφαλιος.σβηνω τα ορθογραφικα μου και προσπαθω να φαινομαι καθως πρεπει.σα το αναπτηρα μου που εχει πανω εναν ποδοσφαιριστη.ειρωνεια ε ; εμενα ποτε δεν μου αρεσε η μπαλα.ημουν ομως καταπληκτικος σε ενα πραγμα,στην προσποιηση.