μ'αρεσουν πολυ τα χρωματα και να χαζευω για ωρες τον ουρανο και οταν ειμαι στο αστικο δεν κοιταω τον δρομο που ειναι γκρι,αλλα τα συννεφα και το παιχνιδι με τον ηλιο.χανομαι αναμεσα στις ηλιαχτιδες.μου τραβουν την προσοχη αυτες που προσπαθουν να τρυπησουν τα συννεφα για να φανουν μα ποτε δεν τα καταφερνουν.δεν ειναι αρκετα δυνατες.για μενα ομως αυτες ειναι οι πιο ομορφες,να το ξερεις.και καθε φορα που βγαινει ενα ουρανιο τοξο,θυμαμαι οτι για να το δεις πρεπει να υπομεινεις την βροχη.και αντι να εισαι κλεισμενος μεσα,πρεπει να βγαινεις στο μπαλκονι να την ακους ή να περπατας στον δρομο και να μυριζεις με λαχταρα το χωμα.εχει και αυτο κατι να σου πει,αν ενδιαφερθεις να το ακουσεις.καθε χρωμα,καθε λεπτη αποχρωση κρυβει και μια ιστορια,μια ταινια φαντασιας,ενα πειραμα της φυσης και την περιεργεια του ανθρωπου.τι συμβαινει οταν ανακατευεις κοκκινο και κιτρινο ; συμβαινει πορτοκαλι και αυτο ειναι λιγο μπασταρδεμενο γιατι δεν υπαρχει απο μονο του,ειναι ομως το αποτελεσμα μιας ενωσης μοναδικης,αφου τιποτα αλλο δεν σου δινει πορτοκαλι.και ξερεις τι μ'αρεσει ακομα περισσοτερο ; μ'αρεσει που οι ανθρωποι εχουν και αυτοι τα δικα τους χρωματα και οταν στροβιλιζονται στον τυφωνα των σχεσεων δημιουργουν τις πιο περιπλοκες αποχρωσεις που εχεις ποτε φανταστει.και γω ειμαι μαυρο και συ εισαι ασπρο και μαζι κανουμε το γκρι.μα το γκρι δεν μπορω να αποφασισω αν μ'αρεσει.και συ εισαι πρασινο και γω ειμαι μπλε.και ειμαστε και οι δυο μας δυνατοι και οταν μπλεκομαστε σου αφηνω λιγο απο το χρωμα μου και συ απο το δικο σου.χρωματα,χρωματα,χρωματα...οτι και να κανουμε μαζι,αρχιζει να ξεθωριαζει.και γω θα το χαζευω μεχρι να τυφλωθω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου