0

δεν μπορω να καταλαβω τι μου φταει,τι κανω λαθος,τι κανω σωστα.

νιωθω σα χαμενος μεσα σε ενα τεραστιο λαβυρινθο.

δεν ξερω προς ποια κατευθυνση να κινηθω,δεν θυμαμαι απο που μπηκα και σιγουρα δεν γνωριζω πως να βγω.

γυρω μου περιφερονται ολοι μου οι δαιμονες,οι ενδομυχες μου επιθυμιες και περαστικες σκεψεις.

και ολα ειναι τοσο μετρια που αληθεια εχει αρχιζει και με κουραζει.

ουτε αυτοκαταστροφικα,ουτε πολυ καλα,ουτε πολυ ασχημα.μετρια.

και δεν μου αρεσει να φλερταρω με το μετριο,οχι τωρα,ουτε για πλακα.

σημερα βγηκα με την ελπιδα οτι δεν θα δω πολυ κοσμο,δεν ηθελα να καταβαλω ιδιαιτερη προσπαθεια για επικοινωνια,δεν ηθελα επικοινωνια ισως γενικοτερα.

μια κοπελα,οχι φιλη μου,με κοιταξε και μου ειπε οτι ειμαι πολυ ομορφος.

μα εγω δεν την πιστεψα.

γιατι εχω παψει να αγαπω τον εαυτο μου.

απλα μερικες φορες αγαπω το περιβαλλον που ζει ο εαυτος μου και τιποτα παραπανω.

και ενω αμα σε συμπαθουσα,μπορουσα να σου διηγηθω τα παντα για την ζωη μου,πλεον δεν θελω να μοιραστω τιποτα.

και αν νιωσω πιεσμενος,δεν θα διστασω να σε αποκοψω.δεν χωραει αλλο μελοδραμα στη ζωη μου.

σαρκασμος,ειρωνεια,παρανοια,εγωισμος,ξεσπασματα,γελια.

δεν ξερω,απλα δεν ξερω.

νιωθω πιο αδαης απο ποτε.