Next Stop : 'Αγνωστο

Και 'χουμε καταντήσει να κυνηγάμε τους ανθρώπους σαν τα λεωφορεία.

Να πηγαίνουμε στις στάσεις τους,να προσμένουμε με αγωνία,άγχος,πάθος,νεύρα πότε θα έρθουν.

Μας αρέσει να βγαίνουμε μπροστά-μπροστά,να σιγουρευόμαστε ότι μας είδαν.

Ότι είδαν το πόσο χαρήκαμε που έφτασαν στην ώρα τους,που δεν μας ξέχασαν.

Κι αν πάλι είναι γεμάτα με άλλους επιβάτες,στεναχωριόμαστε.

Δεν μας αρέσει να περιμένουμε το επόμενο,φοβόμαστε μήπως ποτέ δεν έρθει.

Όταν μια διαδρομή την αγαπάμε,είμαστε διατεθειμένοι να στριμωχτούμε,να μοιραστούμε.

Να μοιραστούμε τον ζωτικό μας χώρο,το δικό μας λεωφορείο.

Αυτό που δεν ανέχομαι είναι οι απεργίες.

Όχι γιατί δεν έρχονται απλά,αλλά γιατί μου το λένε κατάμουτρα.

Δεν θα έρθω,τσάμπα περιμένεις.

Έτσι εγώ κυνηγάω ένα άλλο λεωφορείο,με την ελπίδα να μοιάζει στο προηγούμενο.

Ή ότι θα είναι καλύτερο από αυτό.

Και 'χουμε καταντήσει να κυνηγάμε τους ανθρώπους σαν τα λεωφορεία.

Για να μας πάνε εκεί που δεν κατάφερε ο εαυτός μας.