How I Met My Mother

Κάπου στις 11 Ιουνίου του 1970 γεννήθηκε ένα κοριτσάκι που το όνομα του ξεκινάει από Ζ.
Ήταν αγοροκόριτσο,έδερνε τα παιδάκια στην γειτονιά,φορούσε όμως και τις κορδέλες της.
Φόβος της ήταν να μη λερώσει τα καινούρια της παπούτσια κάθε φόρα που έπαιζε στις αλάνες,γιατί θα την μάλωνε η δική της μαμά.
Μεγάλωσε ζόρικα,μεγάλωσε μοναχικά,χωρίς πατέρα,με πατριό,χωρίς αδέρφια,με φίλους.
Δεν έμαθε ποτέ να το βάζει κάτω,πάλευε με κάθε της δύναμη και άρπαζε κάθε ευκαιρία που παρουσιαζόταν.
Κάποια στιγμή γνώρισε τον Σ.
Έρωτας,καψούρα,ακόμα βασανίζεται μαζί του.
Παντρεύτηκαν,έκαναν 2 παιδιά και προσπαθούσαν να πορευτούν.
Η Ζ. είναι ο άνθρωπος που θαυμάζω πιο πολύ απ'όλους όσους γνώρισα.
Πάντα να βάλει κάποιον άλλον πάνω από τον εαυτό της,πάντα να κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να βλέπει χαμόγελα γύρω της.Πάντα να δίνει ότι έχει,χωρίς να περιμένει αντίκρυσμα.
Γι'αυτό ίσως να είναι και δυστυχισμένη σήμερα.
Είναι απλή,προσγειωμένη,τίμια και θεοφοβούμενη.
Έχει υπομονή και κάμποσες ελπίδες για το μέλλον.
Από την άλλη,είναι απαιτητική,αυστηρή και θέλει όταν σου μιλάει να έχει όλη την προσοχή σου.
Ξεσπάει,γίνεται κομμάτια και με ένα μαγικό τρόπο,συναρμολογεί τον εαυτό της.
Δεν παραιτείται εύκολα.
Η Ζ. είναι μητέρα,πατέρας,αδερφή και ενίοτε προσπαθεί να γίνει και φίλη.
Είναι προστάτης της οικογενείας,είναι ο συνδετικός κρίκος μας.
Χρόνια σου πολλά,Μαμά.
Και σε ευχαριστώ όχι μόνο που με έφερες στην ζωή,αλλά που με μεγάλωσες και ακόμα με μεγαλώνεις με αρχές,μου έδωσες ώθηση και πασχίζεις για το καλό μου.
Σ'ευχαριστώ που με προετοίμασες όσο καλύτερα μπορούσες για να ζήσω.