Όχι πολύ αργά.Πίνουμε ρακόμελα με πολύ ωραία παρέα και κανούμε συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων.Στην παρέα είχαμε 2 φωτογράφους και μια alternative-vegeterian-sophisticated κοπέλα που την λατρεύω γιατί είναι τα παραπάνω και συνάμα αρκετά περίεργη κατά την γνώμη μου.Μιλούσαμε για projects,βιβλία,σειρές,κινηματογράφο και μουσική χωρίς σταματημό.Ένιωθα τόσο έξω από τα νερά μου,αλλά δε με έκαναν λεπτό να νιώσω άβολα που δε γνώριζα τα ίδια πράγματα με αυτούς.Τους είπα ότι δεν διαβάζω βιβλία και μια μέρα που βρέθηκα σε ένα παζάρι αποφάσισα να διευρύνω τους ορίζοντες μου αγοράζοντας Ντοστογιεφσκι.Το Υπόγειο συγκεκριμένα.''Μη ξεκινάς με Ρώσους,μου είπαν,πάρ'το πιο χαλαρά αν είσαι νέος''.Το είπαν με τέτοια σιγουριά που αλήθεια το έκαναν να ακούγεται σωστό.Όχι Ρώσοι συγγραφείς λοιπόν μέχρι να αποκτήσω ένα ΑΛΦΑ επίπεδο ανάγνωσης.
Όλοι ήταν τόσο αντισυμβατικοί,έτρεχαν απο δώ και απο κεί για να τραβήξουν φωτογραφίες,να παρακολουθήσουν σεμινάρια.Το μυαλό τους έπαιρνε αμέτρητες στροφές και μονίμως είχαν νέες ιδέες και στόχους.Συνήθως βέβαια η υλοποίηση έρχονταν σπανίως,αυτοί όμως ήταν πάντα πρόθυμοι να το δοκιμάσουν.Αργότερα μιλήσαμε για μια φίλη τους,μουσικό,η οποία αντιμετώπιζε προβλήματα ψωρίασης.Πόσο δύσκολο είναι να ασχολήσε με μουσικά όργανα και να πρέπει να αντιμετωπίζεις και κάτι τέτοιο;Κι όμως,αποφάσισε ότι στόχος της απώ εδώ και στο εξής θα είναι η μουσική σύνθεση σε θέατρα ή κάτι παρόμοιο.''Ξέρει ότι θα ψωμολυσάξει.Το πήρε απόφαση''.
Δεν ξέρω τι θαυμάζω περισσότερο σε τέτοιους ανθρώπους.Το θάρρος ή την αδιαφορία τους;Θέλω να πω,ότι ζούμε σε δύσκολους και τα σχετικά,αλλά τι νόημα έχει να ζείς χωρίς αυτό το πάθος.Να δουλεύεις και να γεμίζεις τις μπαταρίες σου;Να χάνεσαι στο παιχνίδι των αναζητήσεων;Να βλέπεις κάτι τόσο απλοϊκό και να το μεταμορφώνεις σε ιδέα,σε τέχνη;
Καλλιτέχνες.Ελεύθεροι.Ανοιχτοί.Περίεργοι.Καθόλου μέτριοι.
Και γω λοιπόν ''One day i will make love with an artist'' και αυτό θα μοιάζει με ποίημα ή τραγούδι ή ταινία μικρού μήκους και θα 'ναι τέχνη.Τέχνη δική μου.
Όλοι ήταν τόσο αντισυμβατικοί,έτρεχαν απο δώ και απο κεί για να τραβήξουν φωτογραφίες,να παρακολουθήσουν σεμινάρια.Το μυαλό τους έπαιρνε αμέτρητες στροφές και μονίμως είχαν νέες ιδέες και στόχους.Συνήθως βέβαια η υλοποίηση έρχονταν σπανίως,αυτοί όμως ήταν πάντα πρόθυμοι να το δοκιμάσουν.Αργότερα μιλήσαμε για μια φίλη τους,μουσικό,η οποία αντιμετώπιζε προβλήματα ψωρίασης.Πόσο δύσκολο είναι να ασχολήσε με μουσικά όργανα και να πρέπει να αντιμετωπίζεις και κάτι τέτοιο;Κι όμως,αποφάσισε ότι στόχος της απώ εδώ και στο εξής θα είναι η μουσική σύνθεση σε θέατρα ή κάτι παρόμοιο.''Ξέρει ότι θα ψωμολυσάξει.Το πήρε απόφαση''.
Δεν ξέρω τι θαυμάζω περισσότερο σε τέτοιους ανθρώπους.Το θάρρος ή την αδιαφορία τους;Θέλω να πω,ότι ζούμε σε δύσκολους και τα σχετικά,αλλά τι νόημα έχει να ζείς χωρίς αυτό το πάθος.Να δουλεύεις και να γεμίζεις τις μπαταρίες σου;Να χάνεσαι στο παιχνίδι των αναζητήσεων;Να βλέπεις κάτι τόσο απλοϊκό και να το μεταμορφώνεις σε ιδέα,σε τέχνη;
Καλλιτέχνες.Ελεύθεροι.Ανοιχτοί.Περίεργοι.Καθόλου μέτριοι.
Και γω λοιπόν ''One day i will make love with an artist'' και αυτό θα μοιάζει με ποίημα ή τραγούδι ή ταινία μικρού μήκους και θα 'ναι τέχνη.Τέχνη δική μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου