But there is nothing more beautiful than being desperate.

Αυτές οι λεξούλες στην σειρά έχουν αποτυπωθεί τόσο αρμονικά στο μυαλό μου.
Συνήθως νιώθω μια αποστροφή στη λέξη απελπισία.
Με φοβίζει και πραγματικά νιώθω ότι με περιορίζει.
Μέχρι που έγινε ένα μικρό κλικ στο κεφάλι μου και μπόρεσα να δω την αλήθεια,
ή έστω μια δικιά μου αλήθεια.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να είσαι απελπισμένος.
Πιστεύω ότι απελπισμένος είμαι πιο όμορφος από ποτέ.
Γιατί τότε φοβάμαι και στριμώχνομαι για να χωρέσουν οι άλλοι γύρω μου και όλο αυτό είναι αυθεντικό και εξίσου παραπλανητικό.
Παραπλανητικό,γιατί ενώ στριμώχνομαι,ξεδιπλώνομαι κιόλας.
Είμαι ευθύς,ακόμα και απότομος.
Σε κοιτάζω στα μάτια και ότι λέω το εννοώ.
Δεν προσπαθώ να σε κερδίσω,αφού υποσυνείδητα ξέρω ότι σε έχω χάσει.
Προσπαθώ να παρατείνω αυτό που έχω μέσα μου.
Άτομα σα και μένα δεν τα πονάει να μην έχουν κάποιον δίπλα τους.
Τα πονάει να μην έχουν τίποτα μέσα τους.
Και αυτό μέρα με την μέρα τους τρώει την ψυχή.
Να είστε συμπονετικοί σε τέτοια άτομα.
Στον απότομο τρόπο τους,στις κρίσεις συναισθηματισμού τους,στον τρόπο που σας κοιτάνε όταν μιλάτε.
Έρχονται στιγμές που απλά θέλουν να ζήσουν την στιγμή στο 100% κι όχι ελάχιστα λιγότερο.
Είναι αυτοί που ασπάζονται το ''όλα ή τίποτα'',ακόμα και ας μην ξέρουν πως παίζονται τέτοια παιχνίδια.
Την αγαπάω την απελπισία μου.Μπορεί να με σιχαίνομαι αύριο το πρωί,που έστω και για λίγο νιώθω πάλι έτσι,αλλά τώρα με καλύπτει.
Δεν ξέρω πότε θα τα βρώ με τον εαυτό μου εν τέλει,δεν ξέρω τίποτα.
Αυτή την φορά θα φορέσω την απελπισία μου για ασπίδα και θα τα καταφέρω.