Φούσκες

Πολύ εύκολο το σημερινό μεροκάματο,σκέφτηκα.
Κάθομαι στην κλασσική μου θέση δίπλα από τον φοίνικα και τους έχω όλους υπό έλεγχο.
Εύκολοι πελάτες,παραγγέλνουν διστακτικά.
Ποιός έχει άλλωστε λεφτά για ξόδεμα τις καθημερινές ;
Ο αέρας έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα Χαβάης στη θάλασσα
και τα παιδάκια το διασκεδάζουν πιο πολύ από ποτέ.
Εμένα το μάτι μου πέφτει όμως σε κείνο το αγοράκι με το πράσινο μαγιώ.
Έχει γυρισμένη την πλάτη του στη θάλασσα,σα να αδιαφορεί για τα θεαματικά κύματα
και παιδεύεται να κάνει νερόφουσκες.
Λίγες προσπάθειες αργότερα και ο μικρός μου φίλος έχει βρεί τον ρυθμό του.
Η μέθοδος απλή.Το βουτάει στο μπουκαλάκι,φυσάει και χαζεύει τις φούσκες του.
Με έχει συνεπάρει,αφού ήταν με διαφορά ότι πιο θεαματικό είδα εκείνη την αδιάφορη ημέρα.
Βρίσκεται στην κατάλληλη θέση.
Οι φούσκες υποτάσσονται στον αέρα και περνάνε ξυστά από τις ψάθινες ομπρέλες και έπειτα πάνω από το κεφάλι μου.
Νιώθω σα μέρος μια μικρής παράστασης.
Έχω ένα γλυκό χαμόγελο σχηματισμένο στο στόμα μου.
Από αυτά τα χαμόγελα που τα συνειδητοποιείς επειδή στο τέλος αρχίζεις να μουδιάζεις.
Στρέφω αργά το κεφάλι μου προς τα πίσω.
Γίνεται αυτό που φοβόμουν.
Οι φούσκες σκάνε με την ορμή του αέρα πάνω στο χώμα.
Και έτσι όπως τις βλέπω να σπάνε,έτσι σπάει και η ψυχή μου σε κομματάκια.
Κάθε κομμάτι και κάτι που δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Γιατί αυτό που φοβάμαι όσο τίποτα είναι η λήθη.
Και γιατί θέλω ένα κομμάτι σου να ζήσει για πάντα μέσα μου,γι'αυτό.

Λίγο πριν σχολάσω πήγα να πλύνω τα πόδια μου.
Τι κάνεις ανόητε ; αναρωτήθηκα.
Έβγαλα τις παντόφλες και της πήρα στο χέρι.
Ξυπόλητος περπάτησα πάνω στο μείγμα σπασμένων φουσκών και χώματος.
Στο μείγμα στιγμών και βρωμιάς.
Στο μείγμα του εγώ και του εσύ.
Με την ελπίδα πως κάτι θα μου μείνει απ'όλο αυτό.