The Road Runner Show

Κυριακή βράδυ.Βγαίνω με 2 πολύ καλούς φίλους.

-Τι θα πάρεις ;

-Αν πιω τσάι θα είμαι πολύ ξενέρωτος;

-Ναι.

Παίρνω βότκα-λεμονάδα τελικά.

Το λατρεύω το μαγαζάκι που καθόμασταν.

Μικρό,ζεστό και τις περισσότερες φορές είμαστε μόνοι μας οπότε τραγουδάμε ή ψιλοχορεύουμε.

Στις τηλεοράσεις παίζει το Road Runner Show.

Μη με ρωτήσετε γιατί ένα μικρό καφέ που παίζει ρόκ μουσική,έβαλε αυτό το καρτούν,δεν έχω ιδέα.

Δεν θέλει και πολύ όμως το παρανοϊκό μου μυαλό.

-To τελευταίο επεισόδιο το έχετε δει,έτσι;Λέει ο ένας φίλος.

-Οχι.Απαντά η κοπέλα της παρέας.

-Στο τελευταίο επεισόδιο,το κογιότ πιάνει αυτό το πράγμα που μοιάζει με στρουθοκάμηλο και το τρώει.Την στιγμή που το δοκιμάζει όμως,συνειδητοποιεί ότι δεν του αρέσει η γεύση του,οπότε παραγγέλνει πίτσα.

Κατακλυσμός σκέψεων.

1)Πόσο ικανοποιημένο πρέπει να ένιωσε το κογιότ μετά από τόσα επεισόδια ;

2)Τι γεύση έχει άραγε η ικανοποίηση;

3)Πόσο απογοητευμένο ήταν ταυτόχρονα το κογιότ,αφού ότι ποθούσε σε όλη του την ζωή δεν ήταν τελικά του γούστου του ;

4)Τι κάνει τώρα το κογιότ ;Θέλω να πω,αφού ο στόχος της ζωής του επιτεύχθηκε,τι του απομένει να κάνει ;

Έτσι είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις.Μια ζωή κυνηγάμε ότι φαινομενικά πιστεύουμε πως είναι κοντά στα γούστα μας,ότι μας περνάει από το μυαλό πως θα μας κάνει ευτυχισμένους.

Δυστυχώς πολλές φορές καταλήγουμε να είμαστε το κογιότ.

Σπαταλάμε κάθε πιθαμή ενέργειας για να πιάσουμε την ευτυχία και στην πρώτη της τζούρα έχουμε ξενερώσει,οπότε και επιστρέφουμε σε κάτι πιο γνώριμο,σε κάτι σα την πίτσα.

Είναι κάπως άδικο όλο αυτό.Το ξέρω.Ταυτόχρονα όμως είναι και ότι πιο μαγικό υπάρχει σε αυτό τον κόσμο.Η στιγμή λίγο πριν γευτείς το οτιδήποτε.Η στιγμή που η πεποίθηση συγκρούεται με την πραγματικότητα και τούμπαλιν.Η στιγμή λίγο πριν το πρώτο φιλί,την πρώτη αγκαλιά,το πρώτο κοίταγμα μέσα στα μάτια.

Θα το βαφτίσω γλυκόπικρο,γιατί μου έχει κολλήσει πάλι το Bittersweet Symphony στο κεφάλι μαζί με κάτι άλλα.

Τα γλυκόπικρα είναι όμορφα φίλοι μου,δεν είναι βαρετά,δεν είναι μια σκέτη απογοήτευση και δεν είναι μια απόλυτη ευτυχία.Είναι όμορφα.

Και το κογιότ είναι απλά λίγο μπερδεμένο μετά από αυτό,όπως θα ήταν ο οποιοσδήποτε άλλωστε.